Wanda Czełkowska w pracowni Aliny Szapocznikow

Wanda Czełkowska zagości w pracowni, w której w latach 60 XX w. tworzyła rzeźbiarka Alina Szapocznikow. Ekspozycja prac Czełkowskiej prezentowana będzie w Fundacji Alina przy ul. Brzozowej w Warszawie od 13 listopada 2025 r. do 11 stycznia 2026 r. Organizatorzy wystawy „Wanda Czełkowska. Sztuka jest absolutem konkretu” opisują prace, które zostaną zaprezentowane w jednej z najpiękniejszych przestrzeni ekspozycyjnych Warszawy, przybliżając zarazem główne cechy twórczości artystki, jej metody pracy i stosunek do medium jakim jest rzeźba.

Wanda Czełkowska była precyzyjna. Każdy milimetr miał dla niej znaczenie. Każdy gest poprzedzały rozważania, analizy, badania, próby na modelach. Bez względu na to, czy chodziło o figurację, ekspresję gestu, czy konceptualny zamysł – zawsze punktem odniesienia była proporcja, przestrzeń i wzajemne relacje obiektów w trójwymiarze.

Wanda Czełkowska marzyła o świecie bez grawitacji, o nieskończoności, którą tropiła niczym naukowiec, mierząc, wyznaczając, projektując. Ta poszukiwana przez nią nieskończoność, odmierzana cyrklem i zapisana w precyzji form, staje się osią wystawy. Wertykalna „Prosta Nieskończona”.
Po raz pierwszy „Elipsa” została zaprezentowana w 2016 roku w Królikarni, podczas retrospektywnej wystawy Wanda Czełkowska. Retrospekcja. Wpisana w przestrzeń dawnej pracowni Aliny Szapocznikow, zdawała się stworzona właśnie dla tego miejsca. Jej forma łączy przeciwieństwa: jest zarazem niebytem i ruchem, skończoną bryłą i symbolem nieskończoności.
Na wystawie zostaną zaprezentowane również płótna z instalacji Wnętrze i Zewnętrze jako Centrum (1996). Wokół tego symbolicznego „centrum” orbitują dwa motywy: figura – fascynacja z początkowego okresu twórczości, oraz głowa – wątek intelektualny, powracający w różnych formach przez całe życie artystki.

Studium X-te (Figura Ludzka) z 1957 roku to postać z nurtu figuracji metaforycznej, łącząca młodzieńczą energię z melancholią przemijania. Świadomie niebinarna, stanowi symboliczne zamknięcie etapu fascynacji figuracją.
Kolejnym krokiem ku abstrakcji była Głowa z 1972 roku – praca powstała z myślą o prezentacji w Atelier 72 w Edynburgu. Zbyt osobista, zbyt odsłaniająca, przez lata nie ujrzała światła dziennego. Od chwili jej powstania do pierwszej prezentacji minęły 44 lata. Pokazana wreszcie w Królikarni, pozostaje dla artystki punktem odniesienia, inspirującym do kolejnych przemyśleń i reinterpretacji.

Wanda Czełkowska, artystka, która myślała przestrzenią

Wanda Czełkowska to artystka rzeźbiarka, dla której rzeźba była najwyższą formą wypowiedzi. Jednocześnie ceniła inne media – fotografię i nieliczne działania performatywne z 1968 roku uznawała za równorzędne z rzeźbą. Jej twórczość to nieustanny dialog między materią a ideą, między gestem a konstrukcją, między ograniczeniem a nieskończonością.