Polska tradycja w nowej odsłonie. Galeria OBJEKT na COLLECTIBLE New York
Wiklina bez splotu, aluminium jak tkanina, szkło, metal, światło. Galeria OBJEKT prezentuje na targach COLLECTIBLE New York prace artystów i projektantów, którzy sięgnęli do tradycji rzemiosła. Dziedzictwo kulturowe stało się punktem wyjścia do współczesnych eksperymentów z materiałem i formą.
4
Obecność galerii OBJECT na COLLECTIBLE New York, 6–8 listopada, to kolejna szansa na przedstawienie polskiego designu kolekcjonerskiego w międzynarodowym kontekście. Współczesny design kolekcjonerski coraz częściej wymyka się jednoznacznym definicjom. Przedmioty zachowują odniesienia do funkcji użytkowych, ale równie istotne stają się ich rzeźbiarska forma, materialność i znaczenia kulturowe. Granica między meblem, obiektem artystycznym a dziełem rzemiosła przestaje być oczywista.
Właśnie na tym pograniczu sytuują się prace, które warszawska galeria OBJEKT zaprezentuje podczas COLLECTIBLE New York. Wystawa skupia twórców reprezentujących różne pokolenia i podejścia do projektowania, których łączy zainteresowanie tradycyjnymi technikami rzemieślniczymi, właściwościami materiałów oraz pamięcią kulturową. Nie chodzi jednak o rekonstrukcję dawnych wzorów. Wiklina, metal, drewno czy szkło zostają poddane przekształceniom, dzięki którym zyskują nowe znaczenia.

Paweł Grunert. Wiklina uwolniona od splotu
Centralne miejsce w prezentacji zajmuje twórczość Pawła Grunerta, jednego z pionierów mebli artystycznych w Polsce. Już na początku lat 90. XX wieku artysta zaczął kwestionować tradycyjne rozumienie mebla, eksperymentując z jego konstrukcją i formą.
W ostatnim projekcie Grunerta stal nierdzewna spotyka się z wikliną. Materiał, który w polskim rzemiośle przez stulecia wykorzystywano do tworzenia uporządkowanych plecionek, zostaje pozbawiony charakterystycznego splotu. Rozluźnione włókna wymykają się geometrycznej dyscyplinie, wprowadzając do konstrukcji element nieprzewidywalności.
Powstaje napięcie między stabilnością stalowego szkieletu a swobodą organicznego tworzywa. Wiklina przestaje być wyłącznie materiałem konstrukcyjnym, stając się środkiem artystycznej ekspresji.


Metal, który traci swoją sztywność
Z właściwościami metalu eksperymentuje Jan Ankiersztajn. Artysta ręcznie formuje aluminium, celowo je deformując i nadając mu kształty dalekie od przemysłowej regularności. Powierzchnie zachowują ślady pracy dłoni, a asymetryczne zagięcia przywodzą na myśl miękkie linie ludzkiego ciała.
Inaczej do metalu podchodzą Wiktoria i Filip Bieliccy. Punktem wyjścia dla ich prac są obserwacje natury i osobiste doświadczenia. Jedną z inspiracji stała się zapamiętana przez nich, niemal senna, wizja lasu podczas powrotu z Nocy Kupały.
Twórcy przekładają organiczne formy na metalowe obiekty, wykorzystując precyzję współczesnych metod wytwarzania. Technologia nie służy tu odtwarzaniu idealnej geometrii, lecz staje się narzędziem interpretowania zjawisk przyrodniczych.


Materiały jako nośniki pamięci
Szymon Keller zestawia stal z żywicą przypominającą bursztyn. Kontrast między surowym metalem a materiałem nawiązującym do jednego z najbardziej rozpoznawalnych surowców polskiej kultury pozwala artyście podejmować temat tożsamości i przynależności.
Z kolei Basia Pruszyńska poszukuje inspiracji w architekturze wernakularnej i folklorze. Jej rzeźbiarskie obiekty oświetleniowe powstają z forniru, a emitowane przez nie światło przywołuje skojarzenia z ogniem.
Projektantka nie odtwarza ludowych ornamentów ani historycznych form. Zamiast tego odwołuje się do ich znaczeń, przekształcając je we współczesny język projektowy.
Barokowe inspiracje i gra światła
Aleksandra Zawistowska wykorzystuje szkło dmuchane i odlewany metal. Inspiracji szuka w baroku, szczególnie w jego zamiłowaniu do nieregularności, kontrastów i światłocienia. Zestawienie materiałów o odmiennych właściwościach pozwala jej budować rzeźbiarskie kompozycje, w których istotną rolę odgrywają relacje między światłem a cieniem. Jej prace łączą techniki charakterystyczne dla różnych dyscyplin artystycznych, podważając tradycyjne podziały między nimi.

COLLECTIBLE New York. Polski design kolekcjonerski poza granicami kraju
Prezentacja galerii OBJEKT na COLLECTIBLE New York pokazuje, jak różnorodne mogą być współczesne interpretacje polskiego dziedzictwa materialnego. Dla każdego z uczestniczących artystów tradycja oznacza coś innego: technikę, surowiec, wspomnienie, symbol lub punkt odniesienia dla twórczych eksperymentów. Wspólnym mianownikiem pozostaje przekonanie, że przeszłość nie musi ograniczać twórczej swobody. Przeciwnie, może dostarczać narzędzi do poszukiwania nowych form wypowiedzi.
Warszawska galeria OBJEKT, założona w 2024 roku przez Aleksandrę Krasny i Marcina Studniarka, koncentruje swoją działalność na designie kolekcjonerskim. Współpracuje z artystami i projektantami, których twórczość przekracza granice między sztuką, wzornictwem i rzemiosłem.
Udział w COLLECTIBLE New York wpisuje się w tę działalność. Prezentuje polski design kolekcjonerski w międzynarodowym kontekście. Pokazuje zarazem, że lokalne materiały, techniki i kulturowe odniesienia mogą stać się podstawą indywidualnych poszukiwań artystycznych zrozumiałych również poza granicami kraju.
Prezentacja jest współfinansowana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Rozwój Sektorów Kreatywnych Instytutu Przemysłów Kreatywnych.


